This is Greece by Robin of Sherwood

This is Greece from Robin of Sherwood on Vimeo.

Share |

ΤΡΕΛΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΓΕΜΟΝΙΑ

http://www.elkeda.gr/

του Paul Craig Roberts*

Η αμερικανική κυβέρνηση έχει καταντήσει μια καρικατούρα υποκρισίας. Προχθές, ο πρώην γερουσιαστής και νυν επικεφαλής του Πενταγώνου Leon Panetta τόνισε ότι η Αμερική στέλνει  μια πανίσχυρη ναυτική δύναμη στον Περσικό Κόλπο, για να πειστούν οι Ιρανοί να συνδιαλλαγούν διπλωματικά. Ρωτώ: Αν χρειάζονται 11 αεροπλανοφόρα για να πειστούν οι Ιρανοί, πόσα θα χρειαστούν για να πειστούν οι Ρώσοι, ή οι Κινέζοι;
Πάντως, το ζήτημα είναι ότι οι Ιρανοί πράγματι προσπαθούν να κινηθούν μέσω της διπλωματίας. Η απάντηση όμως της Ουάσιγκτον είναι οι στρατιωτικές απειλές, οι αβάσιμες κατηγορίες, και το εμπάργκο. Οι κατηγορίες που εξαπολύει η Αμερική είναι οι ίδιες με αυτές του Ισραήλ, και έρχονται σε αντίθεση με τα ευρήματα τόσο των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, όσο και της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας.

Γιατί όμως δεν ανταποκρίνεται η Αμερική με κάποιον πολιτισμένο τρόπο, ή μέσω διπλωματίας; Ποια από τις δυο χώρες συνιστά πραγματική απειλή για την παγκόσμια ειρήνη;

Στην Αμερική, το FBI κάνει επιδρομές σε σπίτια ακτιβιστών, και διώκει ποινικά όσους διαμαρτύρονται για τους διάφορους πολέμους. Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας επιτίθεται εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών του κινήματος Occupy Wall Street. Η Ουάσιγκτον χαλκεύει κατηγορίες εναντίον του στρατιώτη Bradley Manning, του Julian Assange,  και του Tarek Mehanna, που παραβιάζουν το αμερικανικό σύνταγμα, ταυτίζοντας την ελευθερία του λόγου με την τρομοκρατία και την κατασκοπεία. Ο δήμαρχος του Σικάγο και πρώην επιτελάρχης του Λευκού Οίκου Rahm Israel Emanuel, ψηφίζει νόμο που θα απαγορεύει τις δημόσιες διαμαρτυρίες στην πόλη του.

Και άλλα πολλά....

Και εν μέσω όλων αυτών, η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών, όπως και πολλοί άλλοι υποκριτές, κατηγορούν την Ρωσία και την Κίνα ότι καταπνίγουν την διαφωνία.

Αυτή η εξώφθαλμη αμερικανική υποκρισία αγνοείται από τα ΜΜΕ, αλλά και από τους Ρεπουμπλικάνους υποψήφιους για την προεδρία. Η δε διεφθαρμένη κυβέρνηση Ομπάμα, κάνει τα στραβά μάτια, όταν τραμπούκοι αστυνομικοί ασκούν βία εναντίον των πολιτών, που πληρώνουν τους μισθούς τους.

Όμως, εκεί που η Αμερική επιδεικνύει την μεγαλύτερη υποκρισία, είναι ο τομέας των εγκλημάτων πολέμου. Οι υποκριτές των ΗΠΑ συνεχώς συλλαμβάνουν αρχηγούς αδύναμων κρατών, οι χώρες των οποίων πλήττονται από εμφύλιες συρράξεις, και τους παραπέμπουν να δικαστούν ως εγκληματίες πολέμου. Την ίδια ώρα που η Αμερική δολοφονεί αθώα γυναικόπαιδα σε έξι τουλάχιστον διαφορετικά μέτωπα, χαρακτηρίζοντας τις απώλειες αυτές ως παράπλευρες.

Στις 23/1/12, δημοσιεύτηκε ότι ο Ισπανός δικαστής Pablo Rafael Ruz Gutierrez ξεκίνησε έρευνα για τους βασανισμούς στις φυλακές του Guantanamo. Μια ημέρα πριν, οι βρετανικές αρχές ξεκίνησαν έρευνες σχετικά με τις «εκδόσεις» κρατουμένων από πλευράς της CIA, με σκοπό τα βασανιστήρια. Μπορεί η κυβέρνηση Ομπάμα να μην ενδιαφέρεται, αλλά κάποια άλλα κράτη προσπαθούν να ερευνήσουν τα εγκλήματα του Μπους, που εμπίπτουν στο διεθνές δίκαιο.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι οι Bush/Cheney/Obama έκαναν το αμερικανικό σύνταγμα κουρελόχαρτο, όπως και το διεθνές δίκαιο. Η Ουάσιγκτον όμως εφαρμόζει το ότι «η ισχύς αποτελεί δίκαιο». Και δυστυχώς, καμιά χώρα δεν μπορεί να στείλει στρατό στις ΗΠΑ για να συλλάβει και να παραπέμψει αρμοδίως τους εγκληματίες πολέμου.

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποτελεί σκηνικό για τις δίκες μαϊμού της Ουάσιγκτον. Καμιά ξένη κυβέρνηση δεν θα πληρώσει στη Ουάσιγκτον εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για να της παραδώσει τους Bush, Cheney, Obama, και τα τσιράκια τους, όπως έκανε η ίδια όταν αγόρασε τον Milosevic από την Σερβία, έτσι ώστε να δημιουργήσει εντυπώσεις σε σχέση με τα αμερικανικά εγκλήματα πολέμου εναντίον της χώρας του.

Καμιά κυβέρνηση δεν είναι τέλεια, αφού όλες απαρτίζονται από ανθρώπους. Ειδικά από ανθρώπους που τους ελκύει η δύναμη και το χρήμα. Στην περίπτωση όμως της Αμερικής, εδώ και αρκετά χρόνια, η κυβέρνηση βρίσκεται σε συνεχή κατήφορο. Φτάσαμε σε σημείο, που τίποτα από όσα λένε οι ηγέτες μας δεν μπορεί να γίνει πιστευτό. Ούτε σε σχέση με την ανεργία, ούτε σε σχέση με τον πληθωρισμό, ούτε με το ΑΕΠ, την ανάπτυξη, τους πολέμους, την αστυνομοκρατία, κλπ.

Εδώ και δέκα χρόνια η Αμερική βρίσκεται σε πόλεμο, την ίδια ώρα που εκατομμύρια πολίτες της χάνουν τις δουλειές και τα σπίτια τους. Ο πόλεμος και η παραπαίουσα οικονομία έχουν εκτοξεύσει στα ύψη το δημόσιο χρέος, ενώ η επικείμενη χρεοκοπία μας αποδίδεται στην κοινωνική και υγειονομική δημόσια ασφάλιση.

Και οι πόλεμοι συνεχίζονται. Στις 23/1, τα τσιράκια των ΗΠΑ, οι χώρες της ΕΕ, έπαιξαν το παιχνίδι της Αμερικής, επιβάλλοντας εμπάργκο στο πετρέλαιο του Ιράν, παρά τις εκκλήσεις της Ελλάδας, μέλους της ΕΕ, η οποία αντιμετωπίζει την καταστροφή εξαιτίας των υψηλών τιμών που θα επιφέρει στις εισαγωγές πετρελαίου της το εν λόγω εμπάργκο. Το εμπάργκο αυτό είναι μια καταστροφική πράξη. Αν το αμερικανικό ναυτικό προσπαθήσει να εμποδίσει τα δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν το πετρέλαιο του Ιράν, θα ξεσπάσει πόλεμος. Ένα εμπάργκο μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε ναυτικό αποκλεισμό, κάτι που σηματοδοτεί πράξη πολέμου.

Όλοι θυμόμαστε πως η κήρυξη ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Λιβύη μετατράπηκε πολύ σύντομα σε κανονική επίθεση της Δύσης εναντίον του καθεστώτος αλλά, και του λαού της χώρας.

Όσο πιο πολύ «άνομες» γίνονται οι δημοκρατίες της Δύσης, τόσο πέφτει από πάνω τους  η μάσκα της νομιμότητας, και τόσο απομακρύνεται η επίφαση της ηθικής, μέσα από την οποία καλύπτουν τις ιμπεριαλιστικές, και ηγεμονικές τους διαθέσεις.

Με το Ιράν περικυκλωμένο, και με δυο αμερικανικούς στόλους στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, ο πόλεμος μοιάζει πλέον αναπόφευκτος. Οι ειδικοί μας λένε πως μια αμερικανική και Νατοϊκή επίθεση εναντίον του Ιράν, θα διακόψει την ομαλή ροή του πετρελαίου, που έχει ανάγκη ο κόσμος.

Η τρέλα της Αμερικής για παγκόσμια ηγεμονία συμπαρασύρει και την ΕΕ. Δυο οντότητες που δεν διστάζουν να ρισκάρουν τις ταλαιπωρημένες οικονομίες τους, με κίνδυνο αλματώδους αύξησης του κόστους της ενέργειας, προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους.

Πόλεμος λοιπόν στο εξωτερικό, και λιτότητα στο εσωτερικό, είναι η νέα συνταγή που επιβάλλεται πλέον στις «δημοκρατίες» της Δύσης!

ΠΗΓΗ: ''Foreign Policy Journal''

http://www.elkeda.gr/

Share |

Ξύπνα Ομογένεια! Έρχεται Φόρος Κληρονομίας Ελλήνων Εξωτερικού

 http://arisdeslis.blogspot.com

Οι ελαφροδάκτυλοι ηγέτες στη γενέτειρα, εφευρίσκουν ταχυδακτυλουργίες για να βάλουν χέρι στο πορτοφόλι του Έλληνα της διασποράς, εν ονόματι –λένε- της αποκατάστασης της φορολογικής δικαιοσύνης!

Αυτοί που στύβουν τον ελληνικό λαό και ταυτόχρονα φυγαδεύουν με πλαστά ονόματα εκατομμύρια ευρώ άγνωστης προέλευσης σε τράπεζες του Εξωτερικού (Ελβετία, Καναδά, Σουηδία, ΗΠΑ), έχουν την αναίδεια να ζητούν φόρο από τις περιουσίες αποδήμων στην Αυστραλία, Καναδά, ΗΠΑ!

Έμεινα εμβρόντητος από την νομική εξήγηση που μου έδωσε Ομογενης  νομικός που γνωρίζει το ελληνικό σύστημα φορολογίας κληρονομιών και μου έδωσε να καταλάβω πόσο αδικείται ο Έλληνας εξωτερικού, Αυστραλίας, ΗΠΑ, Καναδά ή ό,που αλλού ζει εργάζεται και προοδεύει, σε κοινωνίες σωστές χωρίς αρπακτικά στην εξουσία.

Ειδικά για τα κινητά περιουσιακά στοιχεία των ομογενών στη διασπορά, έχει ψηφιστεί ο νόμος 3842/Απρ. 2010 (Φορολογία κληρονομιών, δωρεών και γονικών παροχών) που στο άρθρο 25 έχει μια ύπουλη παράγραφο που λέει: «8.α) Καταργούνται … και οι περιπτώσεις … ε΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 25» (εννοεί του άλλου νόμου, 2961/2001).

Αν δεν είσαι νομικός και μάλιστα πολύ καλός, είναι αδύνατον να καταλάβεις τι λέει ο νόμος 3842/2010 που με το άρθρο 25, παρ. 8 (α) καταργεί την Παράγραφο 2, περίπτωση ε΄, άρθρο 25, του νόμου 2961/2001, η οποία λέει: «Απαλλάσσεται από τον φόρο (κληρονομίας) η κινητή περιουσία που βρίσκεται στην αλλοδαπή Έλληνα υπηκόου που είναι εγκατεστημένος σε αυτή για δέκα (10) τουλάχιστον συναπτά έτη….»

Έρχεται λοιπόν ο Έλλην ηγέτης με το νόμο 3842/2010 και λέει ότι ακυρώνεται το άρθρο 25, Παρ. 2, περ. ε΄ του νόμου 2961/2001 (δηλαδή η εξαίρεση των 10 ετών), χωρίς να εξηγεί σε τι αφορά αυτή η παράγραφος (stealth, όπως λένε, για να μην φαίνεται).

Με λίγα λόγια, όποιος κληρονομεί Έλληνα μόνιμο κάτοικο εξωτερικού, θα πληρώνει στην Ελλάδα φόρο κληρονομίας κινητής περιουσίας η οποία βρίσκεται στην αλλοδαπή, άσχετα αν πληρώσει φόρο ή χαρτόσημα και στη χώρα που ζούσε ο κληρονομούμενος και δημιούργησε αυτήν την περιουσία. Δηλαδή, η Αυστραλία (ή όποια άλλη χώρα) θα πρέπει να πληρώσει στην Ελλάδα από το δικό της πλούτο για περιουσιακά στοιχεία αυστραλού πολίτη ελληνικής καταγωγής! Έλα ….στον τόπο σου!

Αλλά, το αποκορύφωμα της γελοιότητας είναι ότι, σύμφωνα με στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης, είχαν γίνει διαβουλεύσεις και ο Έλληνας της Διασποράς είχε ρωτηθεί για την αλλαγή αυτή. Δηλαδή τον ρώτησαν αν θέλει να πληρώνει φόρο στην Ελλάδα για την περιούσια του στην Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία και οι απόδημοι (σαν συνταγματολόγοι που είναι όλοι!), κατάλαβαν πλήρως τις 94 σελίδες του νόμου και είπαν  «βεβαίως, καμία αντίρρηση, παρακαλώ προχωρήστε με τις ευχές μας».

Οι διαβουλεύσεις υποτίθεται ότι είχαν δρομολογηθεί από τον αρμόδιο υφυπουργό Εξωτερικών μέσω του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ), το οποίο ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει ως «πανηγύρι αποδήμων». Υποτίθεται ότι το ΣΑΕ μετέφερε το θέμα στις οργανώσεις των Αποδήμων, οι οργανώσεις διάβασαν και κατάλαβαν τις 94 σελίδες του νόμου 3842/2010, και είπαν «τι θαυμάσιος νόμος, συμφωνούμε απολύτως, προχωρήστε μανιωδώς»!

Μετά, υποτίθεται, ο υφυπουργός ενημέρωσε την Διακομματική Επιτροπή της Βουλής για θέματα Αποδήμων και στη συνέχεια έδωσαν στα άβουλα «ζωντανά» του κομματικού μαντριού 15 λεπτά να μελετήσουν τις 94 σελίδες του δαιδαλώδους νόμου 3842/2010, πριν τον ψηφίσουν!

Και βέβαια, μόνο οι «μπροστάρηδες» θα γνώρισαν τις λεπτομέρειες του Ν.3842/10 και μετά την ψήφιση στη Βουλή θα αλληλοσυγχαιρόταν για την επιτυχία «εις υγείαν των κορόιδων του εξωτερικού».

Τώρα ετοιμάζονται να εφαρμόσουν αυτήν την «φορολογική δικαιοσύνη»: Δηλαδή, το παιδί του Απόδημου που ίσως δεν έχει πάει ποτέ στην Ελλάδα, θα καλείται να πληρώσει φόρο στην Ελλάδα για ότι του αφήσαν μετά θάνατον οι γονείς του στην Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδά ή ό,που αλλού!

«Φορολογική δικαιοσύνη» για ποιόν; Για τον έλληνα εξωτερικού που έφυγε από τη Ελλάδα με μια βαλίτσα, δούλεψε σαν είλωτας και έκανε προκοπή στη χώρα που ζει (Αυστραλία, ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία…) και τώρα θέλουν να του πάρουν το αίμα και τον ιδρώτα του, όχι από περιουσίες στην Ελλάδα, αλλά για περιουσίες που έχουν στη δεύτερη πατρίδα που ζουν.

Και ξέχασαν ότι τα χρόνια που η τρομερή φτώχια έδιωχνε τον Έλληνα στο εξωτερικό, η Ελλάδα είχε χρυσοφόρα πηγή από τα εμβάσματα που έστελναν πίσω σε συγγενείς και φίλους.

Και ξέχασαν ότι υποσχέθηκαν πολλές φορές ότι θα αποδώσουν το δικαίωμα ψήφου στον Έλληνα του εξωτερικού (τελευταίος το είπε ο Κ. Καραμανλής στην Αυστραλία το 2007).

Με ποιο ηθικό έρεισμα θα εκβιάζουν τον Έλληνα Εξωτερικού να πληρώσει φόρο στην Ελλάδα για την περιουσία που έχει αποκτήσει ο γονιός του δουλεύονταν σκληρά στην αλλοδαπή, συχνά κάτω από συνθήκες όμοιες με αυτές που σήμερα αντιμετωπίζουν πολλοί μετανάστες στην Ελλάδα;

Με ποιο ηθικό έρεισμα θα πηγαίνει το ελληνικό κράτος στις σχεδόν φαλιρισμένες ελληνικές τράπεζες να δανείζεται χρήματα έναντι του φορολογικού χρέους που υποτίθεται χρωστά ο Απόδημος στο κράτος και στη συνέχεια οι τράπεζες να διεκδικούν από τον Έλληνα Εξωτερικού αυτά τα χρήματα τα οποία βάφτισαν «ανεξόφλητο δάνειο» και έτσι μπορούν να το διεκδικήσουν δικαστικά σε άλλες χώρες μέσω του διεθνούς τραπεζικού συστήματος;

Με ποιο ηθικό έρεισμα θα στερούν από τον Έλληνα πολίτη το δικαίωμα διαβατηρίου ή άδειας οδήγησης; Έχουν τρελαθεί εντελώς;

Αυτή είναι Γκεμπελική νοοτροπία, όχι νοοτροπία ενός κοινωνικού κράτους που φροντίζει τους πολίτες του, όπως ορίζει το Σύνταγμα. Αλλά… ποιο Σύνταγμα: Το έχουν καταντήσει κουρελόχαρτο τα τελευταία 2 χρόνια. Η ηγεσία σκέφτεται, σχεδιάζει και πράττει σαν εξουσία ηγεμόνων με είλωτες πολίτες. Η ηγεσία αντιμετωπίζει πλέον τον πολίτη σαν εχθρό, με νοοτροπία «ή εμείς, ή αυτοί»!

Κι όμως, η συνταγή της σωτηρίας είναι απλή: Βάλτε στη φυλακή τους κλέφτες, κατασχέστε τα κλεμμένα! (αλλά, μερικοί θα πρέπει να πάνε μέσα εθελοντικά γιατί «κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει»).

http://arisdeslis.blogspot.com

Share |

Κλειδαρότρυπα

Κλειδαρότρυπα

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΙΣ 23 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012; ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ.

http://www.glenti.blogspot.com
Ήταν 12:00 η ώρα που ο Ταξίαρχος Γεώργιος Παπαδάκος περνούσε με το ιδιωτικό του αυτοκίνητο την πύλη της 111 Πτέρυγας Μάχης στη Νέα Αγχ....................

Ειδήσεις από το αντικαρκινικό νοσοκομείο John Hopkins

 

Διαβάστε το έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον

Ενημέρωση για τον καρκίνο Αρχείο: John Hopkins Hospital on cancer.pps

Share |

Αλβανία, Σκόπια ή Μποτσουάνα: Διαλέξτε...

Του Γιώργου Κράλογλου
  www.capital.gr
 
Το κατρακύλισμα της Ελλάδας στην 90η θέση ανταγωνιστικότητας σε 142 χώρες του πλανήτη, κάτω από την Ρουμανία και μαζί με την Μποτσουάνα, την Αλβανία και τα Σκόπια, σαφώς και δεν είναι συνέπεια του εργασιακού κόστους της εθνικής παραγωγής. Είναι αποτέλεσμα της τριτοκοσμικής σοσιαλιστικής αντίληψης κυβερνήσεων και κομμάτων για τον «εχθρικό» ρόλο του ιδιωτικού τομέα στην οικονομία.

Η τριτοκοσμική σοσιαλιστική αντίληψη που έθρεψε ομάδες συντεχνιών και κομματικού στρατού περιφρούρησης των συμφερόντων του κράτους και των πελατών κρατικών υπαλλήλων.

Η αντίληψη που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της ιδεολογίας και της συμπεριφοράς κομμάτων, κυβερνήσεων και πολιτικών για να συντηρηθεί το αριστερό κλίμα και το αντίστοιχο περιβάλλον στην χώρα, εξασφαλίζοντας έτσι το αναγκαίο τείχος προστασίας του πολιτικού κόστους όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών.

Αυτό πληρώνουμε σήμερα ως χώρα που κατέχει την τελευταία θέση ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης και μια ασήμαντη θέση στην παγκόσμια οικονομική κοινότητα, χωρίς να έχει την ελάχιστη προοπτική να ανέβει έστω και λίγες βαθμίδες στην κατάταξη Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που κάνει τις μετρήσεις κάθε χρόνο.

Το όλο θέμα αποκτά για ακόμη μια φορά επικαιρότητα και σημασία, επειδή με μια προκλητική πολιτική καπηλεία κυβερνητικοί παράγοντες και βουλευτές συνδέουν και δικαιολογούν τον νέο κύκλο περικοπών μισθών, συντάξεων, δώρων και επιδομάτων με την ανάγκη αναβάθμισης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της χώρας.

Κανείς ασφαλώς δεν μπορεί να αρνηθεί την σύνδεση της ανταγωνιστικότητας και με το εργασιακό κόστος.

Κανείς δεν αρνείται ακόμη ότι το χαμηλό μεροκάματο μπορεί να διευκολύνει τον ανταγωνισμό, εντός της χώρας μειώνοντας τις εισαγωγές και, εκτός της χώρας, με αύξηση των εξαγωγών.

Το ερώτημα όμως είναι γιατί να ξεκινήσουμε από αυτόν τον τομέα για βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητά μας.

Μήπως γιατί είναι ο γνωστός εύκολος δρόμος ή μήπως γιατί έτσι μπορούμε να «κουκουλώσουμε» την πλήρη απραξία μας στην μείωση του κρατικού τομέα και των κρατικών υπαλλήλων, μιας και πάμε και σε εκλογές…

Γιατί λοιπόν δεν βαδίζουμε με αφετηρία τον απλό και φυσιολογικό δρόμο; Τον ανασχεδιασμό της οικονομίας και την χάραξη ορίζοντα και οράματος για την ανάπτυξή μας;

Τί νομίζουμε ότι θα συμβεί αν φθάσουμε στα μεροκάματα της Βουλγαρίας ή της Μποτσουάνα; Ότι αυτόματα ο πλανήτης θα δεχθεί «επίθεση» ελληνικών προϊόντων όπως δέχθηκε την «επίθεση» των κινέζικων;

Δεν θα σταθώ άλλο στο σημείο αυτό, γιατί παρόμοια επιχειρηματολογία έχει αναπτυχθεί και ίσως να έχει εξαντληθεί.

Θα σταθώ όμως σε μια πραγματικότητα που η σύγχυση της οικονομικής κρίσης την έχει κρύψει μάλλον επιμελώς...

Ότι η Ελλάδα δεν έχει σχεδόν καμία επιχειρηματική αντοχή και κανένα επιχειρηματικό κουράγιο να ξεκινήσει μια «επίθεση» ακόμη και στις αγορές του φυσικού της οικονομικού περιβάλλοντος (Μέση Ανατολή, Ανατολική Ευρώπη και κεντρική Ευρώπη), έστω και αν «μηδενισθεί» το εργασιακό κόστος.

Αυτή την στιγμή είναι σε φάση ένταξης στην κατηγορία των προβληματικών και μη βιώσιμων επιχειρήσεων της παραγωγής περισσότερες από 500 μονάδες που αποτελούν στοιχείο μεγάλου πονοκέφαλου για τις Τράπεζες.

Ποιος εγκέφαλος λοιπόν μπορεί να πιστέψει ότι οι μονάδες αυτές που έχουν πρόβλημα επιβίωσης μπορούν να αποτελέσουν «στρατό επίθεσης» στην Ευρώπη και στις αγορές που καλά κρατούν ακόμη οι Κινέζοι και οι Ινδοί;

Από την άλλη πλευρά, μέσα στο 2012 θα αποχωρήσουν από την Ελλάδα και οι τελευταίοι πολυεθνικοί όμιλοι (ακόμη και εμπορικοί), ενώ δεν πρόκειται να επενδύσουν κεφάλαια άλλοι όμιλοι που αναζητούν ευκαιρίες, καθώς η Ελλάδα δεν προσφέρει κανένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Άλλωστε η μετανάστευση ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων στην Βουλγαρία, την Τουρκία και την Αλβανία δεν έχει περάσει καθόλου απαρατήρητη στους ξένους κεφαλαιούχους.

Ποιος λοιπόν θα αξιοποιήσει το πλεονέκτημα των χαμηλών μισθών και μεροκάματων, που αποτελούν ήδη βραδυφλεγή βόμβα για την αγορά, και την όποια προσπάθεια ανακοπής της ύφεσης;

Εκτός εάν οι «οραματιστές» της βελτιωμένης ανταγωνιστικότητας της οικονομίας στηρίζουν τις ελπίδες τους στα κυκλώματα μαφίας που καλά κρατούν στην αγορά ή στους απατεώνες επενδυτές που μαζεύονται μόνο για χατιρικές εκποιήσεις κρατικών ή Τραπεζικών επιχειρηματικών κουφαριών...

Ασφαλώς και όλα αυτά δεν σημαίνουν και δεν μπορεί να σημαίνουν ότι πρέπει να παραγνωρισθεί ο παράγοντας εργασιακό κόστος.

Αλλά ο παράγοντας αυτός δεν είναι καθόλου σημαντικότερος από τον παράγοντα του ενεργειακού κόστος, που παραμένει υψηλός λόγω της τριτοκοσμικής αντίληψης που έχουν επιβάλει συντεχνίες και κόμματα στο μονοπώλιο ενέργειας.

Από τον παράγοντα των φορολογικών και γραφειοκρατικών αντικινήτρων που δυναμιτίζουν κάθε σκέψη για επένδυση.

Από τον παράγοντα του κόστους καυσίμων και μεταφορικών που είναι αποτέλεσμα προστασίας των κυκλωμάτων λαθρεμπορίου καυσίμων και των συντεχνιών στις μεταφορές.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τον σχεδιασμό του αναπτυξιακού οράματος με τομές στα δύσκολα, που είναι τα αντικίνητρα και τα τιμολόγια των κρατικών μονοπωλίων.

Ας επεκταθούμε στα φορολογικά αντικίνητρα.

Και αν δούμε «φως» στο σημερινό μαύρο τούνελ των επενδύσεων, να συμπληρώσουμε την προσπάθεια και με τις περικοπές στο εργασιακό.

Μέχρι τότε, όμως, θα έχουμε το κέρδος συγκράτησης της ύφεσης, αφού η αγορά θα μπορεί να τροφοδοτείται έστω και με τις σημερινές αμοιβές.

george.kraloglou@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

www.capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Share |

Ποιος φοβάται τις εκλογές;

Βασίλειος Μαρκεζίνης
Ακαδημαϊκός

 http://www.antibaro.gr

Ο τίτλος αυτού του άρθρου αντικατοπτρίζει ένα από τα παράδοξα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη Ελλάδα. Πράγματι, καθώς η χώρα μας ετοιμάζεται να λάβει μια σειρά από μέτρα απίστευτης σκληρότητας, τα οποία επιπλέον θα την εγκλωβίσουν επί πολλά χρόνια, η άρχουσα ελίτ του πολιτικού μας κόσμου, μαζί με τα άλλα οικονομικά κατεστημένα που κακοκυβερνούν τη χώρα μας εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία –ή και περισσότερο, σύμφωνα με ορισμένους σχολιαστές–, προσπαθούν καθημερινά να αναβάλουν τη διεξαγωγή των εκλογών. Το γεγονός ότι αυτές οι οδυνηρές αποφάσεις μπορούν να ληφθούν, και θα ληφθούν, από βουλευτές και πολιτικά κόμματα που, στην πειοψηφία τους ξεκάθαρα δεν αντιπροσωπεύουν τη βούληση του ελληνικού λαού διόλου δεν εμποδίζει αυτή την κατηγορία ανθρώπων, ειδικά από τον χώρο του Τύπου, να θεωρεί ότι είναι δικαίωμά της να διορίζει η ίδια την κυβέρνηση της χώρας. Η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε αυτή η πρακτική, οδηγώντας τη χώρα σε καταστροφικά αποτελέσματα, ήταν το 1965, αν και ορισμένοι πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί σήμερα ένα τέτοιο εχείρημα. Πώς εξηγείται όμως η σημερινή απροθυμία να ανατεθεί η λήψη αποφάσεων σε μια Βουλή εκλεγμένη από τον λαό; Τα διάφορα τμήματα της κοινωνίας δίνουν διαφορετικές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα.

  ------------------------------

Η πρώτη ομάδα που εναντιώνεται στη διεξαγωγή εκλογών περιλαμβάνει πολιτικούς όλων των πολιτικών αποχρώσεων (εξαιρουμένης της Αριστεράς) οι οποίοι ξέρουν καλά πως δεν πρόκειται να επανεκλεγούν. Από αριθμητική άποψη, η ομάδα αυτή δεν είναι μεγάλη∙ φροντίζει, όμως, μέσω των ΜΜΕ, να κάνει πολύ θόρυβο. Στην ομάδα αυτή οφείλουμε να προσθέσουμε τα ΜΜΕ και ορισμένα άλλα τμήματα των κατεστημένων που κυβερνούν την Ελλάδα. Διότι όλοι τους επιδιώκουν να διατηρηθεί πάση θυσία η πολύ βολική σχέση που έχουν με τον ετοιμοθάνατο πολιτικό κόσμο, τουλάχιστον μέχρι να διαμορφώσουν ένα νέο, πειθήνιο υποκατάστατό του.

Πολλά από τα μέλη αυτής της ομάδας θεωρούν «κατάλληλο» τον κ. Παπαδήμο, προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο τους. Δυστυχώς, όμως, μέχρι τώρα, το μόνο που έχει καταφέρει ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι να μην «ενοχλήσει» ιδιαίτερα τον λαό, και όχι να δώσει δείγματα γνήσιου ηγέτη. Επί του παρόντος, λοιπόν, ο στηρίζων Τύπος ενισχύει αυτή την τεχνητή εικόνα!

Εντούτοις, αν και αυτά τα «άχρωμα» χαρακτηριστικά είναι ελκυστικά σε περιόδους πολιτικής νηνεμίας, είναι εντελώς ακατάλληλα για περιόδους μεγάλων κρίσεων, στις οποίες ο πραγματικός ηγέτης οφείλει να εμπνέει και να βοηθάει τον πολιορκημένο λαό του. Έτσι, οι εν λόγω παρασκηνιακοί παράγοντες θεωρούν ότι μπορούν να διαμορφώσουν μια κάποια ομάδα γύρω από τον τεχνοκράτη πρωθυπουργό, αποτελούμενη, φέρ’ ειπείν, από ένα ετερόκλητο σύνολο γνωστών, σχετικά γνωστών και παντελώς άγνωστων φιλελευθεριζόντων πανεπιστημιακών, «αυθεντιών» του ΕΛΙΑΜΕΠ, οπαδών του Σχεδίου Ανάν και «ασυνήθιστων» εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι άνθρωποι όμως που χρειάζεται πραγματικά η χώρα μας –οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες– δεν έχουν ακόμη περιληφθεί στους υποστηρικτές της νέας ομάδας, κίνησης, ή κομματικής παράταξης η οποία –ελπίζουν– θα θέσει τελικά εκτός μάχης τον «ενοχλητικό κύριο Σαμαρά», τον οποίο, προφανώς, δεν μπορεί να ελέγξει!

-------------------------------

Η δεύτερη ομάδα ατόμων που φαίνεται να διαφωνεί με τη διεξαγωγή εκλογών αποτελείται από απλούς πολίτες, τα βάσανα των οποίων πολλαπλασιάζονται καθημερινά κατά τρόπο απαράδεκτο. «Τι μπορεί ακόμη να μας συμβεί εάν γίνουν εκλογές;», αναρωτιούνται οι αδικημένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι υποφέροντες. Και κάποιοι τούς φοβίζουν: «Προσέξτε, θα επιστρέψουμε στη δραχμή!»

Πράγματι, η πολυσυζητημένη αυτή επιστροφή θα αποτελούσε μια εξέλιξη γεμάτη κινδύνους και δυσκολίες. Ποιος όμως έχει θελήσει να παρουσιάσει στον λαό μια διεξοδική συγκριτική μελέτη για το πόσο διαφορετική, ή ανεπιθύμητη, θα ήταν μια τέτοια κίνηση σε σχέση με τη σχεδιαζόμενη υποδούλωσή μας για τα επόμενα δέκα, δεκαπέντε χρόνια, μόνο και μόνο για να μείνουμε στο ευρώ;

Και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: όσοι υποστηρίζουν την παραμονή μας στο ευρώ πιστεύουν ειλικρινά ότι είναι όντως εφικτή αυτή η παραμονή; Μήπως θα ήταν πιο ρεαλιστικό, αντί να ρωτάμε αν θέλουμε εμείς να βγούμε από το ευρώ, να διερωτηθούμε επί πόσο ακόμη καιρό θα θέλουν οι Ευρωπαίοι να μας κρατούν στο ευρώ;

Πού οφείλεται λοιπόν η διάχυτη, μελαγχολική αδιαφορία προς μιαν απόφαση τόσο ζωτική σημασίας όσο είναι η διεξαγωγή εκλογών;

Κατά την άποψή μου, ο βασικός λόγος σχετίζεται με την εξουθένωση, την πλήρη απάθεια, στην οποία έχει βυθίσει τον λαό η διετία της κυβέρνησης Παπανδρέου. Μια μέρα, οι κοινωνιολόγοι και οι πολιτικοί επιστήμονες πρέπει να εξετάσουν τον αδίστακτο και μελετημένα ψυχοφθόρο τρόπο με τον οποίο η τελευταία κυβέρνηση υπονόμευσε το πνεύμα και την αυτοπεποίθηση του μέσου Έλληνα πολίτη, προκειμένου να εξασφαλίσει την παθητική του στάση απέναντι σε μια σειρά άδικων αποφάσεων, οι οποίες επιβλήθηκαν από το εξωτερικό και εφαρμόστηκαν ανεπιτυχώς από διχασμένους και συνεχώς διαπληκτιζόμενους πολιτικούς που σήμερα εμφανίζονται ως ανανεωμένοι δελφίνοι! Ακόμη και ο προκάτοχος του κ. Παπανδρέου ετοιμάζεται να μας εξηγήσει πού έσφαλε ο διάδοχός του, στοχεύοντας Κύριος οίδε σε τι όφελος για τον εαυτό του.

Οι σοβαροί παρατηρητές πρέπει επίσης να σκεφτούν πολύ προσεκτικά κατά πόσον η συνεχής καθοδική πορεία στην οποία εξώθησαν τη χώρα μας η Τρόικα και οι εγχώριοι οπαδοί της μπορεί να κρατήσει για πάντα ή μήπως πλησιάζει η στιγμή που θα ξεσπάσει στους δρόμους ένας πραγματικός και –πολύ φοβάμαι– αιματηρός και εκτεταμένος ξεσηκωμός.

Μπορεί να προειδοποιούμε για αυτό το ενδεχόμενο∙ μπορεί να προβλέπουμε και να ανησυχούμε για τα φοβερά επακόλουθα που θα είχε κάτι τέτοιο∙ ποιος όμως μπορεί, με το χέρι στην καρδιά, να ισχυριστεί ότι ο εξαθλιωμένος λαός δεν θα έχει δίκιο εάν, πολύ σύντομα, επιτρέψει στη φτώχεια του να υπερισχύσει της λογικής του;

Τα ΜΜΕ που ασκούν πιέσεις προκειμένου η κυβέρνηση να περάσει στα χέρια των ευνοουμένων τους σπανίως συζητούν πόσο ακόμη μπορεί να διαρκέσει η επισφαλής ηρεμία της σημερινής κατάστασης. Ας το ξανασκεφτούν όμως: Ποιος είναι ικανοποιημένος από την κατάσταση αυτήν; Το συνεχώς αυξανόμενο πλήθος των ανέργων; Ο αυξανόμενος αριθμός των ζητιάνων στους δρόμους; Η αγορά που έχει στεγνώσει από ρευστό και βλέπει τα εμπορικά καταστήματα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο; Τα μόνιμα θύματα, οι συνταξιούχοι; Οι πολίτες που συναλλάσσονται με μιαν αποθαρρυμένη και, ενίοτε, εντελώς απρόθυμη γραφειοκρατία; Ή μήπως, τέλος, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, που πρόκειται σύντομα και αυτοί να βιώσουν τη βαναυσότητα που κατά κανόνα συνοδεύει τις απαιτήσεις του κυρίου Τόμσεν;

--------------------------

Όλα αυτά μάς επαναφέρουν στις διαρκώς επαναλαμβανόμενες απειλές για το μέλλον μας στην Ευρώπη, το ευρώ κ.ο.κ. Έχω θίξει αυτό το θέμα τόσο στην αρχή αυτού του άρθρου όσο και σε διάφορα άλλα κείμενά μου. Θα ήθελα ωστόσο να κλείσω θέτοντας τα ακόλουθα ζητήματα.

Κάθε ευφυής ή πονηρός δημοσιογράφος είναι πράγματι σε θέση να διατυπώσει επιχειρήματα τα οποία ο μέσος ή και ο καλλιεργημένος αναγνώστης ενδέχεται να αποδεχτεί ανεξέταστα. Και πράγματι, η δημοσιογραφική προπαγάνδα που «προβάλλει» συγκεκριμένους πολιτικούς ή διανοουμένους μπορεί να λειτουργήσει επί ένα διάστημα. Οι άνθρωποι, όμως, που κρατούν τη δημοσιογραφική πένα και σχεδιάζουν περίτεχνα τη δημόσια εικόνα αυτών των ατόμων δεν μπορούν άραγε να συνειδητοποιήσουν ότι η δημοσιότητα δεν αρκεί αφ’ εαυτής για να «πουληθεί» ένα προϊόν; Δεν καταλαβαίνουν άραγε ότι το κοινό έχει ήδη αγοράσει «προϊόντα» που έχουν αποδειχθεί δυσλειτουργικά – για να μην πω: άχρηστα ή επικίνδυνα;

Δεν είναι, λοιπόν, καιρός να πούμε στους Έλληνες τι ακριβώς είναι αυτό που εμποδίζει τις διαπραγματεύσεις για το PSI; Δεν είναι καιρός να τους προειδοποιήσουμε ότι δεν πρέπει να θέσουν τους πόρους τους –σημερινούς και μελλοντικούς– στη δικαιοδοσία ξένων δικαστηρίων; Δεν πρέπει να τους πούμε ότι αυτές οι εσπευσμένες κινήσεις επιβάλλονται από τους ξένους «φίλους» μας, οι οποίοι προσπαθούν να υψώσουν προστατευτικά «αναχώματα» γύρω τους, προτού τους πνίξει και αυτούς η ελληνική πλημμύρα; Κι ακόμη: δεν οφείλουμε άραγε να πούμε στους Έλληνες ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε τους κερδοσκόπους είναι να είμαστε εξίσου επινοητικοί, ευκίνητοι, απρόβλεπτοι και ανεξάρτητοι με αυτούς; Ας δοκιμάσουμε κάτι νέο, ας προσπαθήσουμε να δείξουμε ανεξαρτησία και φαντασία, και ίσως τότε δούμε τους κερδοσκόπους να μας αφήνουν ήσυχους, για να στραφούν σε νέους στόχους.

Άμεση απαλλαγή από τους κερδοσκόπους και την Τρόικα: αυτός θα έπρεπε να είναι ο στόχος μας! Είναι ανέφικτος; Ναι, αλλά μόνον αν δεν σκεφτόμαστε πρωτότυπα και παραμένουμε προσηλωμένοι σε πολιτικές και προκαταλήψεις του παρελθόντος.

Θεωρώ ότι κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει αυτό το επιχείρημα, ακριβώς διότι ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουμε δοκιμάσει έναν εναλλακτικό τρόπο σκέψης!

Υ.Γ.: Μετά την αποστολή του κειμένου προς δημοσίευση ο κυριακάτικος Τύπος δημοσίευσε απόσπασμα λόγου της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου, όπου, σύμφωνα με το Έθνος – http://www.ethnos.gr/article.csp?catrid=22767&subid+28pubid=636055895 – «Κυβέρνηση προγραμματικής συμφωνίας και με πρωθυπουργό τύπου Παπαδήμου προτείνει η Άννα Διαμαντοπούλου για την επομένη των εθνικών εκλογών και ανεξαρτήτως αποτελέσματος». Κάθε πρόβλεψη προσεχούς εκλογικού αποτελέσματος είναι παρακινδυνευμένη, ιδίως από βουλευτή που πιθανώς να μην επανεκλεγεί λόγω της διαφαινομένης μεγάλης ήττας του κόμματός της – εκτός, βεβαίως, αν η καθυστέρηση των εκλογών καλυτέρευε την εκλογική του τύχη. Ωστόσο, το να υποδηλώνει κανείς και τι είδους πρωθυπουργός πρέπει να διοριστεί μετά τις εκλογές όχι μόνο δείχνει περιφρόνηση για τα δικαιώματα της νέας Βουλής, αλλά και εξασθενημένο, ίσως, αίσθημα δημοκρατικότητας ως προς τους θεσμούς μας. Πράγματι, μια τέτοια θέση θα μπορούσε να εκληφθεί ως ένδειξη ότι μερικοί από τους βουλευτές μας αρχίζουν να συνηθίζουν στην ιδέα μη πολιτικώς εκλεγμένων πρωθυπουργών, προτιμώντας πρωθυπουργούς που τυγχάνουν της υποστήριξης γνωστών (και αγνώστων) κατεστημένων. Μήπως όμως κάτι τέτοιες τάσεις, μια μέρα, όταν ο λαός αντιδράσει στην απίστευτη κακουχία που του επιβάλλει και η παρούσα κυβέρνηση αλλά και η «φίλη» Τρόικα, οδηγήσουν μερικούς πολιτικούς να εισηγηθούν ακόμη και διακυβέρνηση μέσω του άρθρου 48 του Συντάγματος; Προτού σπεύσουν, λοιπόν, κάποιοι καλοθελητές να κατηγορήσουν τον γράφοντα για λαϊκισμό –που πάντα αποτελεί τον ευκολότερο τρόπο απάντησης για όσους στερούνται επιχειρημάτων–, μήπως θα έπρεπε να λάβουν υπόψη τι μας διδάσκει η ιστορία για τις «ολισθήσεις» από τη δημοκρατία σε (απροκάλυπτα ή συγκαλυμμένα) αυταρχικά καθεστώτα;
 http://www.antibaro.gr

Share |

Μία αγκαλιά που συγκινεί

 Μια φωτογραφία που δεν χρειάζεται σχόλια… και έρχεται από το μέλλον

 http://www.koutipandoras.gr

Share |

Κλειδαρότρυπα

Κλειδαρότρυπα

ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΤΩΡΑ...;

Κατάλαβες τώρα... γιατί κατέστρεψαν τις μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες
(ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ)
και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών τα μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα
ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ;

Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που

Share |

Δεν έχουν τον Θεό τους!

www.capital.gr

Το 2011 τα ελληνικά πολιτικά κόμματα πήραν μεγαλύτερες επιχορηγήσεις από το ελληνικό κράτος σε σχέση με το 2010 και παρά το γεγονός ότι όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες είδαν το ίδιο διάστημα τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται αισθητά, λόγω της κρίσης. Τελικώς σε αυτή την χώρα υπάρχει πράγματι μία τάξη ανθρώπων που δεν την αγγίζει η κρίση. Σωστά μαντέψατε, ο λόγος για το πολιτικό προσωπικό...

Δεν θα σταθούμε στο απαράδεκτο των κρατικών επιχορηγήσεων στα πολιτικά κόμματα και μάλιστα με τρόπο που αποκλείει την ισότιμη μεταχείριση νέων πολιτικών σχημάτων. Δεν θα μιλήσουμε σήμερα για τα δάνεια που έχουν πάρει από το τραπεζικό σύστημα, προεξοφλώντας ότι θα συνεχίσουν να κυβερνούν την Ελλάδα στα επόμενα τριάντα χρόνια. Ούτε θα σχολιάσουμε ότι παρά τα σκανδαλώδη δάνεια έχουν απλήρωτο το προσωπικό τους. Αλλά δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε για το θράσος τους: Πώς θα μπορέσουν να κοιτάξουν αύριο στα μάτια τον ψηφοφόρο τους;

Είναι σαφές ότι οι άνθρωποι αυτοί αδυνατούν ακόμη και σήμερα να αντιληφθούν τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους. Μοιάζει να είναι εξωφρενικό, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό. Μπορεί να μιλάνε για ανεργία, αλλά αμφιβάλουμε αν ξέρουν τι ακριβώς σημαίνει να είναι κανείς άνεργος. Μπορεί να εκφράζουν την συμπάθειά τους σε όσους είδαν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται, αλλά δεν πρέπει να έχουν νιώσει την απειλή να τους πάρει τη τράπεζα το σπίτι τους, επειδή καθυστέρησαν την δόση του δανείου. Σε διαφορετική περίπτωση, αν πραγματικά γνώριζαν για τι ακριβώς πράγμα μιλάνε, θα είχαν οι ίδιοι επαναστατήσει και δεν θα επέτρεπαν στα κόμματά τους να εκτεθούν με έναν τέτοιο τρόπο στα μάτια της κοινής γνώμης.

Έχουν γραφτεί χιλιάδες άρθρα για την ανεπάρκεια του πολιτικού προσωπικού. Το λυπηρό είναι ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει κάνει κάτι το ιδιαίτερο αυτά τα δύο χρόνια της κρίσης για να αναδείξει νέες δυνάμεις στην πολιτική σκηνή. Μπορεί να γκρινιάζει στις παρέες του, να ρίχνει φάσκελα στις συγκεντρώσεις, αλλά δεν έχει κάνει κάτι περισσότερο από αυτά! Με άλλα λόγια, βρίσκουν και τα κάνουν. Μπορεί το πολιτικό προσωπικό να είναι ανίκανο, αλλά το ίδιο ανίκανος έχει αποδειχτεί μέχρι σήμερα και ο Ελληνικός λαός. Είναι σαν ο υπάλληλος να οδηγεί την επιχείρηση στην καταστροφή και ο βασικός μέτοχος της επιχείρησης (ο λαός) να μην έχει την εσωτερική δύναμη να τον απολύσει. Και το γεγονός αυτό είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει περαιτέρω το θράσος του υπαλλήλου. Κοντός ψαλμός...

Θανάσης Μαυρίδης

thanasis.mavridis@capital.gr
http://www.capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

Share |

Ο/Η Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Εκτροφή σαλιγκαριού Δημόσια συζήτηση( Snail Farm)":

Καλησπέρα.Νίκο τι γίνεται με τη παραγωγή σου?Εχεις διωξει τιποτα και σε τι τιμη?Είμαι κι εγώ αλλος ένας που ξετρελάθηκα με την ιδέα οταν το πρωτοάκουσα,αλλά βλέπω τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα για τον γνωστό λόγο της δυσκολίας διάθεσης του προιόντος.Παρόλα αυτά εγώ θα το τολμήσω.Δεν είμαι άνεργος.Τραπεζικός υπάλληλος είμαι με εναν αξιόλογο μισθό.Αλλα θέλω να το προσπαθήσω γιατι είναι κάτι το διαφορετικό για μένα,κάτι το οποιο δεν θα με στρεσαρει τοσο οσο η σημερινη δουλειά μου.Εννοειται οτι δεν θα παρατησω τη δουλεια μου για κατι που ειναι εντελως αβεβαιο.Η φιλοσοφία μου είναι ένα ένα βήμα κάθε φορά.Συγκεκριμένα σε δικό μου χώρο σκέφτομαι να ξεκινήσω με 200 τ.μ. περίπου.Δεν χρειάζεται να δώσω μεγάλο αρχικό κεφαλαιο χωρις να ξερω τη δουλεια.Σιγα σιγα αφου μαθω τη δουλεια,αποκτησω εμπειρια,γνωρισω κοσμο στο χωρο και απορροφηθει η μικρη μου παραγωγη,τοτε θα επεκταθω.Και συμφωνω 100 τα 100 με το Κοχλία απο το Κιλκίς που λέει οτι πρέπει να το ψαξεις μονος σου.Δεν με απασχολει αν θα μου παρουν εγγυημενα ολη τη παραγωγη απο καποια εταιρεια.Οταν ερθει η ωρα θα τους ρωτησω σε τι τιμη αγοραζουν,αλλα ταυτοχρονα θα ρωτησω και πολλους αλλους,θα προσπαθησω να κανω διαφορες συνεργασιες με εστιατορια supermarket κτλ.Θα κανω παρα πολλες κινησεις και θα κυνηγησω τον πελατη στο λιανικο.Αν πάλι με όλο αυτο το marketing που εχω στο μυαλό μου και με διάφορους τρόπους προσέγγισης που σκέφτομαι, δεν καταφέρω τίποτα τοτε δεν εγινε και τιποτα.Παίξαμε και χάσαμε.Έτσι ειναι αυτα.Ακόμα και να μου κάνανε συμβόλαιο οτι εγγυημένα θα μου πάρουν την παραγωγη στα 3,7 ευρω για παραδειγμα,εγω ετσι χανω για 3 ή 5 χρονια(αναλογα το συμβόλαιο) την ευκαιρία να πουλησω στο 5 και στο 6.Τελος παντων ελπιζω να μην κουρασα.Απλα ηθελα να σας πω τις σκεψεις μου.

Share |

Απίστευτες ατάκες που ακούστηκαν σε αμερικάνικα δικαστήρια

 http://ed-mysterious.blogspot.com

 Τα ακόλουθα είναι από το βιβλίο "Disorder in the American Courts", και έχουν ειπωθεί από ανθρώπους σε δικαστήρια.
Έχουν καταγραφεί κατά λέξη από δικαστικούς ρεπόρτερ στην Αμερική, οι οποίοι μετά βίας παρέμεναν σοβαροί την ώρα που γίνονταν οι ερωταποκρίσεις...


ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας είπε ο άντρας σας εκείνο το πρωί;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ. Είπε "Πού βρίσκομαι, Κάθριν;"
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Και γιατί σας αναστάτωσε τόσο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Το όνομά μου είναι Σούζαν!


ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Είστε σεξουαλικά ενεργή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι, απλώς μένω ξαπλωμένη.


ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ο μικρότερος γιος, ο εικοσάχρονος, τι ηλικίας είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Είναι 20, όσο περίπου και το IQ σας.


ΔΙΚ: Ήσουν παρών όταν πάρθηκε η φωτογραφία σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα με δουλεύετε;


ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ώστε η ημερομηνία της σύλληψης του παιδιού ήταν η 8η Αυγούστου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Και τι κάνατε εκείνο τον καιρό;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Έκανα σεξ.


ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και είχε τρία παιδιά, έτσι δεν είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πόσα ήταν αγόρια;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κανένα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Υπήρχε κανένα κορίτσι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κύριε Δικαστά, νομίζω χρειάζομαι άλλον δικηγόρο. Μπορώ να πάρω άλλον;


ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς τερματίστηκε ο πρώτος σας γάμος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Λόγω θανάτου.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και με τίνος τον θάνατο τερματίστηκε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Για μαντέψτε;


ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Μπορείτε να περιγράψετε το άτομο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ήταν μεσαίου αναστήματος και είχε γένεια.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ. Ήταν άντρας ή γυναίκα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν δεν είχε έρθει κανα τσίρκο στην πόλη, μάλλον άντρας θα έλεγα.


ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πόσες από τις νεκροψίες σας τις έχετε διενεργήσει σε νεκρούς ανθρώπους;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ : Όλες. Οι ζωντανοί, ξέρετε, αντιστέκονται πάρα πολύ.


ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Θυμάστε την ώρα που εξετάσατε το σώμα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Η αυτοψία άρχισε γύρω στις 8:30 πμ.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και ο κύριος Νέντον ήταν νεκρός εκείνη την ώρα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν όχι, σίγουρα ήταν μέχρι να τελειώσω.


Και τελος:
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πριν διενεργήσετε τη νεκροψία, ελέγξατε αν υπήρχε σφυγμός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την πίεση του αίματος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την αναπνοή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ώστε λοιπόν, είναι πιθανόν ο ασθενής να ήταν ζωντανός όταν αρχίσατε την νεκροψία;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς μπορείτε να είστε σίγουρος, γιατρέ;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Γιατί ο εγκέφαλός του βρισκόταν πάνω στο γραφείο μου σε μια γυάλα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ¨ Α, μάλιστα. Όμως θα μπορούσε ο ασθενής, παρ' όλα αυτά, να είναι ακόμα ζωντανός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι, είναι πιθανόν. Θα μπορούσε να είναι ζωντανός και να ασκεί τη δικηγορία.

http://ed-mysterious.blogspot.com

Share |

Δημόσια Τηλεόραση (αρχείο ΕΡΤ) Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΟ ΣΠΑΘΑΡΗ

Η σειρά εκπομπών «Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΟ ΣΠΑΘΑΡΗ» παρουσιάζει μικρό μέρος της προσφοράς του καραγκιοζοπαίκτη ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΣΠΑΘΑΡΗ. Η αστείρευτη έμπνευσή του δημιουργεί φιγούρες και σπαρταριστά κείμενα με ήρωες που αναπαριστούν αλλά και σατιρίζουν την ελληνική ψυχή και ιδιοσυγκρασία. Η προσφορά του στο Θέατρο Σκιών και στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό τον έχρισε μοναδικό εκπρόσωπό του. Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ, η ΑΓΛΑΪΑ με τα ΚΟΛΛΗΤΗΡΙΑ, ο ΧΑΤΖΗΑΒΑΤΗΣ, ο ΜΠΑΡΜΠΑ-ΓΙΩΡΓΟΣ, ο ΣΙΟΡ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ, η ΒΕΖΥΡΟΠΟΥΛΑ, ο ΜΟΡΦΟΝΙΟΣ και οι υπόλοιποι της παρέας ζωντανεύουν τα παιδικά χρόνια των ενηλίκων και διασκεδάζουν τους νεαρούς θεατές. Καλή διασκέδαση. . .

Επεισόδια:

01 ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ   
02 ΤΑ ΚΟΥΚΙΑ  
03 ΤΟ ΨΕΜΑ  
04 Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ  
05 ΤΟ ΧΝΕΡΙ   
06 Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ   
07 Ο ΨΑΡΑΣ  
08 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ  
09 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΖΗΤΙΑΝΟΣ  
10 ΤΟ ΠΙΘΑΡΙ 
11 Ο ΞΕΝΟΔΟΧΟΣ 
12 ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ 
13 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΑΟΥΛΟ 
14 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΚΑΦΕΤΖΗΣ
15 ΛΙΡΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
16 Η ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ 

17 ΤΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ
18 ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ
19 ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΟ ΣΑΡΑΪ
20 Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ
21 ΠΡΟΦΗΤΗΣ
22 ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ
23 ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΗΛΟ
24 ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ
25 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΘΥΡΩΡΟΣ
26 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΞΕΝΑΓΟΣ
27 ΤΟ ΚΙΟΥΠΙ
28 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΓΙΑΟΥΡΤΑΣ
29 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΤΟ ΠΑΝΥΓΗΡΙ
30 Ο ΜΕΣΙΤΗΣ
31 Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΡΟΛΟΠ
32 Ο ΜΠΑΡΜΠΑ-ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΟΡΔΟΣ 

Share |